حالمان بد نيست غم کم می خوريم         کم که نه! هر روز کم کم می خوريم

آب می خواهم، سرابم می دهند               عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب                   از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند                             بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست                 از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                         يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                   تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم               خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است            کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم                             عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد ازاين بابی کسی خو می کنم                 هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست                   بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست            چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم                     طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام                             راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن                        !من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن                      من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش                   من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است             گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش                 دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود                                 قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود                                 شهرتان از خون ما آباد بود
 
از درو ديوارتان خون می چکد                        خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان                      خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد                  اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان                              بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام                                بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود                       قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                        تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه                             !فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه                            !هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت                      هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست                    حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم                                   گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                                  يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياری داشتيم                       خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

مفشار ! وآه! بدینسان مفشار, این تن بیمار مرا! تنگ آغوش سیه, ای شب دیوانه ی گیج!

 دست بردار..برو دست و پای دل بیرحم و گنهکار مرا, بر تن مرده ی این عشق فسونکار مپیچ...

مرد؟!..

.افسوس...ولی مرگ وی افسوس نداشت. مرده بود او, زنخستین شب بیداری عشق...

و کنون,کوهوسی کونفسی, در دل من؟ تا ببارم به سرش, مویه کنان سیل سرشک...

ریخت؟!...

ای اشک جگر سوخته آخر ز چه رو, بی سبب از دل غم دیده فرو غلطیدی؟ مگر از این زن بیعاطفه ی حادثه جو در همه عمر, چه مهری, چه وفایی, دیدی؟!...

اشک؟!...

اشک! بگذار تو را با کفنش پاک کنم, حیف باشد بخدا, حیف! که با اینهمه سوز, تن لرزان تو را با تن او خاک کنم!...

ای کلیسا؟!...

ای کلیسا, که در آن نیمه شب بی خبری, بگرفتی ز کفم لذت تنهایی را, و چنان مست و سراپا شعف و زنک زنان, هدیه دادی, بدلم این زن هر جایی را...

بنگر از دور, ببین: تا کجا رفت, سراسیمه, بدنبال هوس. تا کجا برد هوس, آن سر سودایی را! مرده بدبخت, چنین بیکس و گمنام و غریب... زیر پای من دیوانه ی, دیوانه پرست...

پس دگر صبر چرا؟

مثل آن نیمه شب بیخبری, بیخود و مست, ناله کن در دل شب, زنگ بزن, زنگ بزن! بافغان جرس مرگ; بکش جار: که, های! کاروان ابدیت! ببر دور و بخلوتگه مرگ, بر سرش خنده کنان سنگ بزن , سنگ بزن!

و تو ای خاک سیاه؟!...

هیچ بر این زن بی مهر و وفا رحم مکن! پاره کن قلب ورا, چنگ بزن, چنگ بزن. پاره کن قلب ورا, تا ز سیه چال جنون!... عشق دیوانه ی خود را به در آرم, ببرم...

خاک, پاسخ بده, آخر...بخدا قلبم ریخت . ریخت, پاشیده شد از هم, جگرم! خامشی باز چرا؟ رفته مگر همره او ... عشق من...مرده مگر؟ وای خدا!... وای خدا!...

پس کلیسا...نه!

 دگر زنگ مزن, زنگ مزن... کاروان پیش مرو...یار مرا دور مبر...بر سرش خنده کنان سنگ مزن...سنگ مزن! و تو ای خاک سیه...محض خدا...رحم بکن, بر دلش سینه کشان, چنگ مزن,چنگ مزن

و تو...ای قلب من ای, روسپی باده پرست, زاده وهم جنون, زنگی دیوانه مست! بس کن آخر بخدا, شرم کن, ای وای!بس است.

کاروان رفت, هوس رفت, نفس رفت, کنون! کنج عزلتگه ماتمکده ی ناکامی... زارو سرگشته بصحرای جنون...از پریشانی دنیای پریشان دل عشق, همره دردوجنون! یاد او مانده برای منو یک قطره سرشگ...

آه...ای قطره سرشگ!واپسین خاطره ی عشق من ناکس پست!که دگر جز تو مرایاری و غمخواری نیست! قلب بیچاره, که از پای در افتاد, شکست...بسکه در آتش حرمان جگر سوز, گریست...

مرغ شب مرده و بخت من بدبخت نگر , شیون مرگ مرا, مرغ سحر داده بسر...پس خداحافظ تو...حافظ تو, رفت دگر...بعد من بر سر هر مرده, که شیون کردی...شیون مرگ مرا, مرگ من...از یاد مبر؟!...

¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤¤٬¤٬¤٬¤¤٬¤٬¤٬¤٬¤٬¤

شکست سکوت [ کارو]

راهبی در نزديکی معبد زندگی می کرد. در خانه رو به رويش، يک روسپی اقامت داشت. راهب که می ديد مردان زيادی به آن خانه رفت و آمد دارند، تصميم گرفت با او صحبت کند.

زن را سرزنش کرد: "تو بسيار گناهکاری. روز و شب به خدا بی احترامی می کنی.چرا دست از اين کار نمی کشی؟ چرا کمی به زندگی بعد از مرگت فکر نمی کنی؟"

زن به شدّت از گفته های راهب شرمنده شد و از صميم قلب به درگاه خدا دعا کرد و بخشايش خواست. همچنين از خدای قادر متعال خواست که راه تازه اي برای امرار معاش به او نشان دهد.

امّا راه ديگری برای امرار معاش پيدا نکرد. بعد از يک هفته گرسنگی دوباره به روسپيگری پرداخت.

امّا هر بار که بدن خود را به بيگانه اي تسليم می کرد، از درگاه خدا آمرزش می خواست.

راهب که از بی اعتنايی زن نسبت به اندرز او خشمگين شده بود، فکر کرد: "از حالا تا روز مرگ اين گناهکار می شمرم که چند مرد وارد آن خانه شده اند."

و از آن روز کار ديگری نکرد جز اينکه زندگی آن روسپی را زير نظر بگيرد. هر مردی که وارد خانه او میشد، راهب هم ريگی بر ريگ های ديگر می گذاشت.

مدّتی گذشت. راهب دوباره روسپی را صدا زد و گفت: "اين کوه سنگ را می بينی ؟ هر کدام از اين سنگ ها نماينده يکی از گناهان کبيره ايست که انجام داده اي، آن هم بعد از هشدار من. دوباره می گويم: مراقب اعمالت باش!"

زن به لرزه افتاد. فهميد گناهانش چقدر انباشته شده است. به خانه برگشت، اشک پشيمانی ريخت و دعا کرد: "پروردگارا ! کی رحمت تو مرا از اين زندگی مشقّت بار آزاد می کند؟"

خداوند دعايش را پذيرفت. همان روز، فرشته مرگ ظاهر شد و جان او را گرفت. فرشته مرگ به دستور خدا، از خيابان عبور کرد و جان راهب را هم گرفت و با خود برد.

روح روسپی بی درنگ به بهشت رفت، امّا شياطين، روح راهب را به دوزخ بردند. در راه راهب ديد که چه بر روسپی گذشته است و شکوه کرد: "خدايا ! اين عدالت است ؟ من که تمام زندگی ام را در فقر و اخلاص گذرانده ام، به دوزخ می روم و آن روسپی که فقط گناه کرده، به بهشت می رود !"

يکی از فرشته ها پاسخ داد: "تصميمات خداوند همواره عادلانه است. تو فکر می کردی که عشق خدا يعنی فضولی در رفتار ديگران. هنگامی که تو قلبت را سرشار از گناه فضولی می کردی، اين زن روز و شب دعا می کرد

.روح او، پس از گريستن، چنان سبک می شد که می توانستيم او را تا بهشت بالا ببريم. امّا آن ريگ ها چنان روح تو را سنگين کرده بودند که نتوانستيم تو را بالا ببريم."

از کتاب: "پدران، فرزندان، نوه ها "-اثر پائولو کوئليو

      پري بي زبان
            صبح بود و هوا باراني
            من در کنار يک خيابان
            غرق در يک عالمه روياي دور بودم که ديدم
            ناگهان دختري را
            دختري زيبا مثال يک پري      شايد پري قصه هايم
            من فقط با يک نگاه
            يک نگاه ساده و بي ادعا
            عاشق و ديوانه او من شدم
            دخترک کيف به کول
            در سوي ديگر
            دخترک با من جدا بود
            انگار که او از آسمان بود
            روزها را در انتظار ديدن او
            لحظه ها را در پي يک لحظه ديدن
            طي نمودم
            سالها با اين نشانه از کنارم رد شدند
            من در آن بهبوهه سخت
            عاشقي ديوانه بودم
            آب و نانم دخترک بود
            تسکين هر درد و خيالم دخترک بود
            شب که مي شد
            مست و سرگردان او در آن خيايان
            ياد آن صبح طلايي ميدويدم
            من ز ترس يک وداع تلخ با او
            هرگز اسم دخترک را بر لبانم جا ندادم
            خوف ويران کردن روياي او را
            در تمام لحظه هايم
            در سرم پرورده بودم
            عمري از عمرم گذشت
            تاب از من رفته بود
            مانده بودم بر سر يک عشق زيبا
            عشقي از دنياي شيرين دعاها
            صبحگاهي
            در پي تابيدن يک نور خورشيد
            بر سر راهش بماندم
            تا که آيد درد خود با او بگويم
            دخترک را از پس انوار خورشيد
            من بديدم
            لرزشي در من نمايان گشته بود
            شايدم از برف و سرماي خيابان بود
            دخترک فاصله اي با من نداشت
            ناگهان سوي او
            تير نگاهم را بيفکندم که شايد
            گوشه چشمي نيز به اين عاشق کند
            دخترک برگشت
            اما
            لب ز لب باز نکرد
            باز در پي او من دويدم
            با خواهش و صد التماس
            گفتم اي زيبا مثال
            خود نميداني چه غوغايي فکندي در دلم
            ساده روزي آمدي
            نامت نهادم يک پري
            يک پري از آسمان
            از نسل گلهاي جوان
            دخترک چيزي نمي گفت
            اما قلم برداشت
            اين گونه بر کاغذ نوشت
            من ندارم ناي گفتن
            ناي بازي دادن حتي يک واژه
            ارمغاني من ندارم
            تا نثار تو نمايم
            جز سکوتم
            چون پري بي زبانم ...

خداوندا!

 اگر روزی از عرشت به زير آيی     لباس فقر بپوشی

 برای لقمه نانی غرورت را به پای نامردان بشکنی

                                 زمين و آسمانت را کفر مي گويی٬ نمي گويی؟

خداوندا

 اگر در روز گرماگير تابستان

 تن خسته خويش را بر سايه ديواری به خاک بسپاری

                            اندکی آنطرف تر کاخ های مرمرين بينی

زمين و آسمانت را کفر می گويی٬ نمی گويی؟!

خداوندا

اگر با مردم آميزی شتابان در پی روزی ز پيشانی عرق ريزی

 شب آزرده دل و خسته

 تهی دست و زبان بسته بسوی خانه باز آيی

             زمين و آسمانت را کفر می گويی٬ نمی گويی؟!

                       خدايا ! خالقا ! بس کن جنايت را بس کن تو ظلمت را

تو در قرآن جاويدت هزاران وعده دادی

 تو خود گفتی که نا مردمان در بهشت جایی ندارند

 ولی من با دو چشم خويشتن ديدم

                   که نا مردان ز خون پاک مردانت هزاران کاخ ميسازند

                              خدايا ! خالقا ! بس کن جنايت ! را بس کن تو ظلمت را

تو خود گفتی :

 اگر اهرمن شهوت بر انسان حکم فرمايد

 تو او را با صليب عصيانت مصلوب خواهی کرد

 ولی من با دو چشم خويشتن ديدم پدر با نورسته خويش گرم ميگيرد

 برادر شبانگاهان مستانه از آغوش خواهر کام ميگيرد

 نگاه شهوت انگيز پسر دزدانه بر اندام مادر می لرزد

قدم ها در بستر فحشا می لغزد

                      خدايا ! خالقا ! بس کن جنايت را بس کن تو ظلمت را

                                تو خود سلطان تبعيضی

                                تو خود فتنه بر انگيزی

 اگر در روز خلقت مست نميکردی

 يکی را همچون من  بدبخت

                      يکی را بی دليل آقا نميکردی

 جهانی را اينچنين غوغا نميکردی

                 هرگز اين سازها شادم نميسازد

 دگر آهم نميگيرد

 دگر بنگ باده و ترياک آرام نميسازد

 شب است و ماه ميرقصد ستاره نقره می پاشد

من اما در سکوت خلوتت آهسته ميگريم

¤¤¤¤¤٫¤¤٫¤¤¤¤٫¤¤¤¤٫¤¤٫¤¤¤¤٫¤¤٫¤¤¤¤٫¤¤٫¤¤¤¤

برگرفته از : شکست سکوت  کارو